چرا ما در نهایت از فرهای حرارتی مبتنی بر جریان هوا دور میشویم؟
برای مدت طولانی، ما همه چیز را در فرهای حرارتی بزرگ قرار میدادیم و امیدوار بودیم که نتیجه خوبی خواهد داشت. اما اوضاع در حال تغییر است؛ اکثر کارخانههای تولید تراشه، روش استفاده از هوای مکانیکی را کنار گذاشتهاند و به استفاده از تابش مادون قرمز روی آوردهاند. این کار فقط برای رعایت استانداردهای زیستمحیطی یا جلوگیری از استفاده از سرب نیست؛ بلکه روشی هوشمندانهتر برای کار کردن است.
مشکل فرهای حرارتی مبتنی بر جریان هوا این است که برای گرم کردن قطعات، باید کل فر و هوای موجود درون آن را گرم کرد؛ این کار باعث هدررفت انرژی زیادی میشود.
اما روش تابش مادون قرمز متفاوت است؛ در این روش، از تابش الکترومغناطیسی برای گرم کردن مستقیم قطعات استفاده میشود. در این روش، نیازی به گرم کردن هوا نیست؛ بنابراین سرعت کار بالاتر است و نیز آلودگی کمتری ایجاد میشود. همچنین، چون هوای گرم به اطراف پخش نمیشود، نیازی نیست نگران ذرات گرد و غبار باشیم.
مشکلات استفاده از مواد بدون سرب
اگر تا به حال با جوشکاریهای بدون سرب یا پلیمرهای مشابه کار کرده باشید، میدانید که این مواد بسیار حساس هستند. اگر دما دقیقاً مناسب نباشد، قطعات دچار تغییر شکل میشوند.
اما با استفاده از تابش مادون قرمز، میتوانیم طول موج تابش را تنظیم کنیم؛ این کار به ما امکان میدهد دما را به سرعت افزایش دهیم، بدون اینکه سایر قطعات تحت تأثیر گرما قرار بگیرند. این روش، قطعات حساس را در امان نگه میدارد.
معایب این روش
البته، من نمیگویم که تابش مادون قرمز راهحل جادویی است؛ این روش نیز معایب خودش را دارد.
چون این لامپها گرمای زیادی را در فضای کوچکی تولید میکنند، اگر قطعات دارای شکلهای عجیب یا ضخامتهای متفاوتی باشند، ممکن است مشکلاتی پیش بیاید. برای جلوگیری از این مشکلات، نیاز به استفاده از دستگاههای اندازهگیری دقیق دما وجود دارد. اگر سیستم کنترل دما درست کار نکند، ممکن است قطعات سوخته شوند یا لبههای آنها به طور کامل گرم نشوند.
همچنین، باید به سیستم خنککننده نیز توجه کرد؛ گرمای تولید شده توسط لامپها میتواند باعث افزایش دمای بیش از حد قطعات شود. بنابراین، باید مطمئن شد که سیستم خنککننده بتواند این بار گرمایی را تحمل کند.