Waarom je badkamerverwarmer niet zomaar ontploft Laten we eerlijk zijn: badkamers zijn een nachtmerrie voor elektronica. Er is veel stoom, water dat overal spatten kan, en grote temperatuurschommelingen. Stel je voor dat een hoogwaardige infraroodlamp erg heet wordt. Dan komt er plotseling een koude druppel water op terecht. In gewoon glas leidt dit tot een ramp: het glas kan deze schokken niet aan en breekt dan. Daarom gebruiken we geen gewoon glas. We gebruiken een speciaal soort exploderingsveilig kwarts. Het trucje is dat we de buis omhullen met een sterke netstructuur of een versterkte laag. Dit fungeert als een soort veiligheidnet. Als de binnenste buis het begeeft, houdt het net alles bij elkaar. Dan vallen er geen glasscherven op je neer terwijl je onder de douche staat. Het gaat hier om geruststelling. De warmteontwikkeling is eigenlijk best cool. In plaats van de lucht in de kamer op te warmen (wat eeuwen duurt), gebruiken deze lampen kortegolf-infraroodlicht. Dit licht bereikt je rechtstreeks. Het voelt alsof je op een frisse oktoberochtend in de zon staat. Omdat het kwarts zo transparant is, gaat de warmte rechtstreeks naar je toe, en niet naar de lamp zelf. Het gaat dus snel – echt heel snel. Maar je moet de installatie goed uitvoeren. Als de kabels loszitten, zal er spanning ontstaan en zal de lamp veel eerder kapotgaan dan nodig is. Geef de lamp ook genoeg ruimte om te ademen. Deze lampen produceren veel energie, en als de behuizing geen voldoende luchtcirculatie heeft, zal de thermische afschakelaar steeds doorslaan. Dat is storend, en het betekent meestal dat de lamp te weinig lucht krijgt. Nog één ding: deze buizen zijn zwarthard, maar ze zijn niet onoverwinnelijk. Als je hard water hebt, kunnen mineralen zich na verloop van tijd op het glas ophopen. Dit veroorzaakt “hot spots” die uiteindelijk het kwarts beschadigen. Het is geen groot probleem, maar als je wilt dat je verwarmer lang meegaat, moet je hem af en toe schoonmaken. Dat maakt echt een groot verschil.